الشرايع مرحوم صدوق را كه : حاكم مدينه از امام صادق عليه السلام مىپرسد : چراعلى عليه السلام نتوانست پيامبر صلى الله عليه و آله را هنگام فرو ريختن بت‌ها و هنگام فتح مكّه ، بر كتف خود تحمّل كند و به ناچار پيامبر صلى الله عليه و آله از دوش على عليه السلام به زير آمد و على عليه السلام بر دوش پيامبر صلى الله عليه و آله رفت و بت‌ها را از كعبه به زير افكند ، با آن همه قدرت و شجاعت كه از على عليه السلام سراغ داريم ؟ حضرت فرمود « چون پيامبر صلى الله عليه و آله هم پيامبر بود و هم امام ، ولى على عليه السلام فقط امام بود نه پيامبر » يعنى آن هنگام ، هنگامهء تجلّىِ « معنويت » در « طبيعت » بود و در پيامبر صلى الله عليه و آله دو جنبهء معنوى بود . و اين سنگين مينمود ! پس پيامبر صلى الله عليه و آله هم پيامبر است و هم امام ، ليكن متفاهم معمولى و متعارف از نام پيامبر همان نبوّت و پيامبرى است . چنان كه متفاهم متعارف از امام على عليه السلام امامت است گر چه مناصب ديگرى نيز از جمله ولايت باطنى دارد . عدم خاصيّت نبوّت در صورت عدم امامت به هر حال اين مطلب مسلم است كه اجراى يك قانون ، مرحلهء بعد از خود قانون است و قانون مقدمهء اجراى آن است و از طرفى مىدانيم كه در مسير حركت تكاملى ، هر قدم مقدمهء وجود قدم بعد